Doel gehaald, en nu?
Over post-race blues en de arrival fallacy
Twee weken geleden was het Scandinavische triatlon weekend. Kalmar op zaterdag, Kopenhagen op zondag. Een jaar geleden stond ik ook aan de startlijn in Amager Strandpark en werd het een dag om nooit meer te vergeten.
Twee weken na de finish daalde het allemaal in. En nu?
Ik was zo gewend aan het ritme van 10, 15, soms wel 20 uur in de week sporten. Vroeg op. Eerste sessie, krachttraining. Douchen. Eten. Eten klaarmaken om mee te nemen. Volgende sessie. Werk. Op tijd naar bed. In het weekend vroeg op, lange sessie, thuiskomen en herstellen.
Alles stond in teken van de sport.
Je danst op de grens van het obsessieve voor iets als een hele triatlon. Na Race-Day valt het hele kader weg. Je bent uitgeput, de race zit nog in je lijf. Het leven wordt weer eenvoudig.
Of juist ingewikkelder?
Dat heet de arrival fallacy. De misvatting dat het behalen van het doel ons zal vervullen. Dat we dan gelukkig zullen zijn. Terwijl het tegendeel vaak wordt bewezen. Dan wacht de post-race blues om de hoek.
Angst, zenuwen, onrust, misschien wel licht depressieve gevoelens. Alsof niets er meer toe doet. Niets kan je meer zo vervullen als wat je deed om die triatlon te halen.
Ik ging van alles doen. Nieuwe hobbies die nergens toe leidden, teveel structuur in mijn dag aanbrengen, zoeken als een malle naar de volgende races. En eigenlijk werd ik van niks gelukkig, en heerste er een soort verveling in mijn hoofd.
En al die emoties mogen er zijn, en daar moet je doorheen. Dat is ook herstel.
Op een manier maakt zoiets allesoverheersend als trainen voor een Ironman het leven eerder simpeler dan moeilijker. Alles is of nuttig, of een obstakel. Daardoor is alles makkelijk te filteren.
Maar het leven keert altijd onherroepelijk terug naar een periode zonder race. Dat is ook goed, want anders blijf je vasthangen als een hamster in een molen die nooit stopt. Desondanks deze wijsheid achteraf is de post-race blues niet altijd makkelijk om door te komen, dus hier een aantal korte handvaten om je door deze fase (die ook tot de trainingscyclus behoort) te helpen.
Doe alleen waar je zin in hebt, en zeker niet teveel
Na de race is je lichaam uitgeput, ook al merk je het misschien niet. Je moet echt een periode rustig aan doen. Voor een hele triatlon reken je zeker 2 maanden. Voor een marathon ongeveer een maand, maar dat is ook afhankelijk van je niveau.
Laat de moeilijke gevoelens toe
Schrijf erover. Maak een notitie in je telefoon. Stuur een voice-memo naar jezelf. Praat met vrienden, familie of je partner. Je hebt geleefd als een monnik en de grote boze buitenwereld kan soms aardig angstaanjagend zijn. Opkroppen en wegstoppen belemmert je herstel.
Heb geduld met het stellen van een nieuw doel
Het is misschien verleidelijk om meteen iets nieuws aan te grijpen om de leegte in te vullen. Zelfs hobbies die niets met sport te maken hebben kunnen verleidelijk lijken. Maar het is goed om even te bekoelen van de hyperfocus en pas nieuwe doelen te stellen als je écht bent hersteld.
Alles wat is opgebouwd komt de tweede keer sneller terug
Ik snap de stress om het verliezen van fitheid volledig. Maar het is ook nodig. Zelfs met een herstelperiode van twee maanden, mits je rustige sessies blijft doen, betekent het niet dat je weer bij nul begint. Alles wat je al eerder hebt opgebouwd, komt sneller terug dan de eerste keer.
Doe eens een andere sport
Triatlon kan eenzaam zijn. Lekker soms, maar in herstel misschien niet het beste. Als je echt de deur uit moet, denk dan eens aan een andere sport, desnoods met vrienden of familie. Doe eens een potje tennis, voetbal, hiken, hockey, softbal, wat dan ook. Desnoods tergend slecht, maar het uitvoeren van iets zonder enige prestatiedruk, streven of structuur is goed voor je herstel.
De boog kan niet altijd gespannen zijn. En als we dat teveel, te vaak en te hard doen, knakt er iets. Daar weet ik alles van.
Zie de herstelperiode na de A-race als de laatste fase van de trainingscyclus. Zo delen goede coaches die ook vaak in. De golf is ons gepasseerd en we moeten op adem komen voor we een nieuwe cyclus beginnen. Dan kunnen we ook goede doelen stellen, in plaats van uit paniek.
