De Weg naar Kona - 3

Mooi als je een voorgevoel hebt van het advies wat je amper twee weken later hard nodig gaat hebben. Vaderschap heeft Kona halen niet makkelijker gemaakt.

Wel mooier.

Foto door Sarah Louise Kinsella op Unsplash

Ik hou me vast aan een droom dat ik de finishlijn op het grote eiland haal, en dat mijn vrouw en zoontje daar staan te wachten. Ik hoop dan dat het een herinnering wordt die hij niet zal vergeten.

Dat zij het hebben zien gebeuren. Dat hij helemaal naar Hawaï is gegaan met zijn ouders. Dat ze daar kunnen supporteren en denken: dit hebben wij met z’n drieën gedaan.

Maar dat beeld is nog een eindje weg. Het doel is niet makkelijker, en mijn sphere of influence is alleen maar kleiner geworden.

Feit is dat de controle die je zoekt is als gebakken lucht. Helemaal met een kind. Het perfect willen doen van elke workout is niet eens een optie. Soms moet het op 4 uur slaap, of minder. Soms moet het vroeger dan je wil. Soms moet het later. Soms kan het niet, of word je onderbroken. Soms heb je daarna een rustige dag waar je goed kan herstellen. Soms niet.

Daar zou ik eindeloos gefrustreerd van kunnen worden. Maar, ik denk dat ik nu alleen maar meer zou kunnen genieten van het moment mocht ik het halen, dan wanneer ik alles op alles zet om het zo snel mogelijk te halen.

Trainen draait voor mij nu vooral om het blijven volhouden. Om het gewoon te kunnen doen. Met een kind is het eindeloos makkelijk om te zeggen: ik ben te moe, ik heb geen tijd, ik heb geen zin. En zoals we weten is consistentie de allerbeste trainingstechniek binnen de duursport zoals triatlon.

Ik moet volhouden en doen wat ik kan, ongeacht wat ik kan boeken qua volume in een week.

Mijn waarom blijft staan. Een mooi voorbeeld geven aan mijn zoon. Van doorzetten, maar ook van kwetsbaarheid. Van een doel wat niet per se gehaald moet worden, maar wat wel de moeite waard is om voor te streven.

Dat zal me door gebroken nachten, volle dagen en onderbroken workouts heen sleuren.