In principe als volgt: elke week werk ik je trainingsschema bij, afgestemd op wat je nodig hebt en hoe je leven er op dat moment uitziet. Niet een schema wat je achtervolgt met schuldgevoel wanneer het niet lukt, maar een plan dat mee kan bewegen.

Tussendoor ben ik bereikbaar voor vragen, als je ergens tegenaan loopt zoals een zere knie, een griep, of het gevoel dat het even niet lukt.

Aan het einde van de maand (of eerder) plannen we een (video)call in van maximaal 45 minuten. Geen evaluatie die je moet halen, maar een gesprek tussen partners om in te checken of we nog wel de juiste richting volgen.

Dat is grofweg één maand. Eenvoudig, consistent, want dat is de weg naar groei.

Een kant en klaar schema werkt, totdat het leven iets anders besluit. Misschien word je wakker met knallende koppijn. Je baas besluit dat jij wel dat rampproject kan leiden. Of misschien werkt je hoofd simpelweg even niet mee. Op dat moment staat een kant en klaar schema stil, maar jij niet. En dan is de vraag wat je moet doen: doortrainen? Inhalen? Loslaten? Compenseren?

Dat is precies waar coaching het overneemt. Niet enkel omdat het schema zoveel slimmer is, maar vooral omdat er iemand meekijkt en meebeslist. Iemand die weet wie je bent, wat er de weken aan vooraf is gebeurd en iemand die een nuchter beeld kan bewaken op je doel.

Duursport is net zoals het leven: veranderlijk. Een schema is een momentopname, coaching beweegt mee.

Dat hangt voor een deel van jou af.

Sommigen willen een schema, praten over de resultaten en strategieën maken voor doelen. Dat kan. Anderen hebben meer de behoefte om te praten wat er achter de training gebeurt. Waarom het soms tegenzit, wat sport voor ze betekent, waar ze tegenaan lopen. Dat kan ook zeker.

Ik stel vragen die verder gaan dan enkel je trainingsbelasting, maar hoe diep die gaan bepaal jij. Wat ik wel altijd meeneem is de context van je leven. Is het druk op werk? Slaap je slecht? Voelen de trainingen als een eindeloze to-do lijst, of als een opluchting?

En als het even niet gaat, ziekte, drukte, blessure, of de motivatie wordt even ongrijpbaar, dan ben ik er ook. Niet om te pushen, maar om samen verstandig te kijken naar wat wél kan.

Dan is dat precies het moment wanneer coaching zijn waarde bewijst.

Een trainingsschema eist dat jij je aanpast. Coaching past zich aan jou aan. Als het leven alles opeist, om wat voor reden dan ook, dan kijken wij samen naar wat wél kan. Hoe klein dat ook mag zijn. Of we laten even alles los, en kijken wanneer er een begin gemaakt kan worden.

Daar komt nooit oordeel bij kijken. Je hoeft je nooit te verantwoorden voor een gemiste training. Ik wil wel graag blijven weten hoe het met je gaat, want dat zegt soms meer dan trainingsdata.

Die vraag stellen veel mensen zichzelf, en daarin zit het venijn wat coaching goed kan oplossen. We zijn soms zo onnodig hard voor onszelf.

Er is geen minimumniveau. Geen vereiste tijden, geen aantal kilometers per week, of een checklist van behaalde afstanden. Ik werk graag met mensen die worden gedreven door hun nieuwsgierigheid. De wil om beter te worden en te begrijpen wie ze zijn, wat ze doen en waarom.

En sport kan daarin een prachtige vorm van ontdekking zijn, vind ik!

Als je je niet alleen afvraagt hoe je sneller en sterker kan worden, maar ook waarom je het doet, dan ben je bij het juiste adres.

Hopelijk heb je dat al een beetje gevoeld voor je dit las. Misschien door een blog, post, of iets wat je ergens zag of hoorde. Als het herkenbaar voelde, dan is er al iets.

De volgende stap is een kennismakingsgesprek. Geen intake met een eindeloze lijst vragen, maar gewoon een gesprek. We kijken wie je bent, wat je bezighoudt en of het gevoel er is om samen verder te gaan. Zonder verplichtingen.

Dat hangt er een beetje van af wat je onder beter verstaat.

Sneller worden? Dat kan weken duren, maar ook maanden. Het hangt af van waar je nu staat, hoeveel tijd je hebt, en hoe je lichaam reageert. Daar zijn geen garanties op te geven, en ik zou iedereen wantrouwen die je dat wel geeft.

Maar als beter ook betekent dat je meer grip krijgt op je training, dat je beter begrijpt hoe je lichaam werkt, of dat sport iets wordt wat energie geeft in plaats van kost, dan merk je dat vaak eerder dan je denkt.

Voor coaching reken ik in principe de eerste 3 maanden als opstart. Elkaar leren kennen, begrijpen wat werk en niet en een gezamenlijke taal ontwikkelen.

Wat ik wel weet: consistentie doet meer dan intensiteit. En geduld is misschien wel de moeilijkste, maar meest onderschatte eigenschap in duursport.

Dan passen we het aan.

Een schema is geen contract. Het is een voorstel, een vertrekpunt op basis van wat ik van je weet op dat moment. Maar wat werkt voor jou ontdekken we samen, en dat kost tijd. De eerste weken zijn wat dat betreft net zo waardevol als de maanden erna. We kijken samen wat aansluit, wat wrijft, en waarom.

Jij weet tenslotte beter hoe het is om in jouw lijf te wonen dan ik. Als iets niet werkt, wil ik dat graag weten. Een training die je met tegenzin of frustratie doet levert zelden op wat je ervan hoopt.

Blessures horen bij duursport. Dat klinkt misschien niet geruststellend, maar wel eerlijk. Iedereen die lang genoeg bezig is krijgt ermee te maken.

Wat we dan doen is aanpassen. Wat kan er nog wel? Wat heeft je lichaam nodig? En hoe blijven we zo werken zodat je je niet verder de problemen in werkt? Dat is het praktische deel.

Maar een blessure is zelden alleen fysiek. Voor veel duursporters is gedwongen stilstand ook een mentaal proces. Het gevoel dat je terugvalt, je conditie door je vingers glipt en dat al het momentum wegebt. Die gevoelens zijn net zo echt als de blessure zelf en verdienen evenveel aandacht.

Een tegenslag is geen mislukking, maar onderdeel van het proces. Het is soms ongemakkelijk, maar vaak ook leerzaam.

Dan stop je. Geen ingewikkelde procedures, geen vervelende gesprekken.

Wat ik wel fijn vind is dat we er even over praten. Niet om je op andere gedachten te brengen, maar omdat er soms iets achter zit dat het waard is om te benoemen. Misschien past de begeleiding niet meer bij wat je nodig hebt. Misschien is er iets veranderd in je leven. Of misschien heb je gewoon genoeg gehad, en is dat ook prima.

Coaching werkt alleen als je er zelf iets in ziet. En als dat gevoel er niet meer is, heeft doorduwen weinig zin, voor ons allebei niet.