Adviesgesprek
Soms loop je vast. Niet vanwege een gebrek aan hard werk, maar omdat je door de bomen het bos niet meer ziet. Het plezier wat er in het begin was, is ondergesneeuwd in twijfel. Train ik wel hard genoeg? Heb ik wel genoeg talent om dit te doen? Kan ik de afstand überhaupt wel aan?
Voor die momenten is er het adviesgesprek.
Geen vaste begeleiding, geen maandelijkse schema’s. Gewoon een uur, of een half uur om hardop na te denken waar je tegenaan loopt. Doelen, twijfels, aanpak, de waarom. Samen kijken we wat er écht speelt en wat je ermee kunt.
“Het is zo makkelijk om als zelf-gecoachte atleet in een eigen gegraven kuil te belanden.”
Soms word je wakker en weet je het meteen: dit wordt mijn dag. En soms word je wakker en denk je: laat me nog maar eens acht uur slapen.
Ik kan me nog heel goed periodes herinneren waarbij ik dagen, soms weken aan een stuk weinig enthousiasme kon opbrengen. Eén specifieke fietstocht zal me altijd bijblijven. Anderhalf uur, zone 2, niets bijzonders. In plaats van dat ik genoot van de bomen en de zon, heb ik alleen maar naar mijn fietscomputer gekeken. Het is een wonder dat ik niet ergens een berm in ben gereden.
Ik was zo gefrustreerd met de cijfertjes die ik zag. Wattage, hartslag, snelheid. Het stomme was dat deze training bijna helemaal aan het begin van een trainingsperiode zat. Ik had nog ruim een jaar voor mijn eerste Ironman. Geen enkele reden om in dit doolhof te verdwalen.
De baanrenner Alexi Pappas vertelt in deze podcast over haar coach, die de regel van derden voorlegde. Wanneer je bezig bent met een moeilijk doel moet je gevoel over tijd er ongeveer zo uitzien: één derde van de tijd fantastisch. Eén derde oké. Eén derde is het ploeteren. En als de verhouding scheeftrekt, is er iets aan de hand.
Sporters zijn ambitieuze mensen, daarvan zijn amateurs niet uitgezonderd. Of je net 5 kilometer rent, hele Ironmans doet, of elke zondag lekker wilt fietsen met een clubje, we zijn vaak gedreven door doelen en dromen, gedisciplineerd en/of te hard voor onszelf. Het is zo makkelijk om als zelf-gecoachte atleet in een eigen gegraven kuil te belanden.
Omdat er niemand is om je een spiegel voor te houden.
Dan loop je vast, denk je dat je het niet meer kan of dat het niets voor jou is. En dat is heel herkenbaar.
Tijdens mijn reis naar mijn eerste Ironman heb ik vaak zat zo op de bank gezeten naast mijn vrouw, die me dan een stevige peptalk kon geven.
En dan kon ik mezelf weer herpakken.
Mijn adviesgesprek is er voor die atleten. Zie je beren op de weg, maar wil je niet committeren aan maandelijkse coaching? Weet je niet helemaal zeker of dat wat je doet het juiste is, of ben je de o, zo belangrijke waarom even kwijt? Geen probleem. We komen er samen wel uit onder het genot van een virtuele bak koffie of thee.
Neem contact op
Heb je nog een vraag of wil je graag samenwerken? Aarzel niet en vul hiernaast het formulier in. Hiermee ga je nog geen enkele verplichting aan.