Een Ironman vraagt meer dan discipline
Dit zijn de 5 eigenschappen die je meer zullen helpen
Sport wordt overwegend gezien als iets wat discipline vereist. De cultuur van de grindset, no excuses, noem de volgende lege leus maar op. Ik vind het vermoeiende woorden, zoals ik in mijn post vorige week over discipline aangaf.
Tijdens de training voor mijn eerste Ironman kreeg ik een heel ander beeld van wat er nodig was. Plezier was daar een onmisbare factor in. Niet alleen tijdens uitdagende sessies, of lange ritten, maar ook als graadmeter. Word ik wakker en heb ik zin in de training? Of moet ik mezelf uit bed sleuren?
Misschien is het bij het laatste zo dat je achterloopt op je herstel. Dat je teveel doet. Het is volgens mij een reden voor veel fanatieke beginnelingen (1 januari, iemand?) om te stoppen voor ze écht zijn begonnen.
Dus hier vijf eigenschappen die je meer zullen helpen dan discipline.
Reflecterend vermogen
Een Ironman kost veel tijd. Er is geen 10, of 20-weken plan. Over zo’n lange periode is het essentieel dat je af en toe stopt en nadenkt: Gaat dit nog wel goed? Lig ik nog op koers? Moet ik iets op een andere manier aanpakken?
Een jaar tot anderhalf jaar lang dom doorbeuken is slecht houdbaar
Aanpassingsvermogen
Er is geen enkel plan wat volgens plan verloopt. Als je een jaar of anderhalf bezig bent moet je af en toe koers veranderen. Ziekte, blessure, een nieuwe baan, problemen in de familie, etc. En niet alleen zo groots, maar je moet ook leren aanpassen aan alles wat je niet kan controleren. Een slechte nacht, noodweer, fiets die kapot gaat.
Een onwrikbaar plan is een plan gedoemd om te falen.
Creativiteit
Natuurlijk niet in artistieke zin, maar wel in oplossingen bedenken. Niet alleen tijdens trainingen, maar ook hoe je met je tijd omgaat. Training voor een Ironman is tijdsmanagement. Als je met nieuwe oplossingen komt waardoor het efficiënter gaat, bespaar je jezelf een hele hoop. Maaltijden, spullen inpakken en opbergen, hoe je om werk en vrienden heen plant. En op Race Day zal lang niet alles volgens plan gaan. Lekke band, gemiste aid-station, een hap zeewater waardoor je misselijk wordt.
Hoe je onder druk met nieuwe oplossingen komt bepaalt hoe goed alles verloopt.
Toekomstgericht denken
Het trainen voor een triatlon is ook vermoeidheid managen. Daarin is het essentieel dat je je blik op de lange baan houdt, in plaats van nu een toffe sessie afmaken om op je story te knallen. Je moet altijd in je achterhoofd houden: gaat deze sessie mij in staat stellen om de rest van de week/maand(en) consequent te blijven trainen? Zo niet, pas ‘m dan aan, of kap ‘m af.
Het is niet even gedaan. We moeten het maanden achtereen volhouden.
Geduld
Een Ironman wordt niet geboren in een paar weken, zoals al wel duidelijk is. Je zal geduld nodig hebben. Sessie na sessie voltooien en tevreden zijn zonder onmiddellijk resultaat te zien. Soms zie je resultaat, maar vaker niet.
Als je gaat zitten wachten tot de cijfertjes groener worden, zal het een lang jaar worden. Verf zien drogen lijkt me spannender.
Het is natuurlijk geen kwestie van: als je deze eigenschappen niet hebt, dan is het einde verhaal. Ik wil enkel een uitweg bieden voor het simpele denken dat alleen discipline ervoor zal zorgen dat je de eindstreep haalt. Of dat discipline een graadmeter is voor je prestatie.
Al deze eigenschappen zijn te cultiveren of verbeteren bij jezelf. Ze zullen je denk ik meer vruchten afwerpen dan enkel je tanden op elkaar te zetten en door te rammen.
