De weg naar Kona - week 1
Hoe een toekomstige vader, pas hersteld van overtraining, wil knokken voor een enorme fysieke uitdaging. En hoe een heldere waarom formuleren daarin essentieel is.
In 2029 wil ik op het grote eiland van Hawaï, in de brandende hitte, over de Queen K. Highway scheuren. Ik wil voor Kona kwalificeren. En dat gaat een flinke reis worden.
Een paar maanden na mijn eerste Ironman in 2025 en na een flinke reis door het prachtige Japan kreeg ik te maken met overtraining. Slapeloze nachten, onvermogen om ook maar een half uur training af te maken en een constante hartslag in mijn keel.
En toch heeft het triatlonvirus me in zijn greep gehouden. Ik knok mijn weg maar al te graag terug naar de startlijn van een volgende volledige triatlon.
“Waarom doe je zoiets?” vragen de meeste mensen wanneer je ze uitlegt dat je voor de lol op één dag de hoeveelheid sport die een gemiddeld persoon in weken, soms wel maanden doet.
En het antwoord op die vraag is niet altijd makkelijk te vinden, en verandert ook gedurende de tijd.
Toen ik net begon met triatlon was het standaard antwoord: “Lijkt me gewoon leuk.” En alhoewel dat niet gelogen was, moest er iets meer onder het oppervlak sluimeren.
Je waarom is wat je elke ochtend uit bed haalt om met slaperige ogen 40 keer op en neer de zwarte lijn in het zwembad te gaan. Of onder het licht van de lantaarnpalen 12km hard te lopen.
Het maakt het verschil tussen willen en moeten. Als je jezelf elke dag uit bed moet slaan, hou je het maar een paar weken, hooguit maanden vol.
Pas vlak voor mijn eerste Ironman aan kwam ik erachter wat mijn waarom echt was.
Ik wil graag voelen dat ik sterker ben dan ik denk.
In mijn jeugd heb ik me niet altijd even sterk gevoeld. Ik was nooit de grootste, snelste, of sterkste jongen van de klas. Er waren er altijd met een grotere mond of meer lef. Triatlon is voor mij de perfecte manier om aan mezelf te bewijzen dat ik sterker ben dan mijn 11-jarige zelf dacht te kunnen worden.
Want laten we eerlijk zijn: als je een hele Ironman doet, al doe je er de maximale tijd over, zijn er maar weinigen die je kunnen volgen.
Maar mijn waarom verandert binnenkort. Want ik krijg een zoontje, waar ik uiterst enthousiast voor ben.
Ik wil niet alleen meer aan mezelf bewijzen dat ik sterk ben, maar ook aan hem. Dat je meer kan dat je denkt. Dat kracht niet schuilt in opgepompte spieren en een grote waffel hebben, maar dat het in stille discipline, doorzettingsvermogen en toewijding zit.
En ik wil laten zien dat moeilijke dingen de moeite waard zijn.
Deze blog wil ik graag beginnen om de reis naar Kona vast te leggen. Of het nou 2029 wordt, of eerder, of helemaal niet, dat is niet het punt. Het gaat om de toewijding, het leren kennen van mijzelf en het opzoeken van mijn grenzen. En dat kan alleen als je jezelf uitdaagt.
