Een Ironman wordt gemaakt vóór de startlijn
Hoe de finish van mijn eerste Ironman anders ging dan ik had gehoopt, maar me wel een belangrijke les leerde.
En zo brak het laatste rondje aan van de marathon van mijn eerste Ironman. Mijn quads brandden, mijn voeten deden pijn en mijn blik stond op oneindig. Ik was als in een trance, of een soort wandelende slaap gesukkeld. Ik ging het halen, ik kon het bijna niet geloven.
Dit was het punt waarop anderhalf jaar intensief trainen en aan mezelf werken samenkwam. Het moment waar ik vanaf het besluit eraan te beginnen van droomde: de bel een flinke slinger geven voor ik de finish over rende. Dan zou ik die onsterfelijke woorden horen:
TOM VAN DESSEL, YOU ARE AN IRONMAN
Als je maar even in het algoritme van triatlon dipt, krijg je talloze gelikte en inspirerende video’s van mensen die de finish overkomen. De een jankend, de ander schreeuwend, de ander stil tevreden met de kers op die enorme taart.
Maar vooraan staat die iconische finish, zeker voor de mensen die het voor het eerst doen. De bel, de euforie, de menigte, die inspirerende woorden dat jij jezelf, nu, eindelijk, een Ironman mag noemen.
Bij mij was de bel stuk. Nog geen vijf minuten vóór mijn finish had iemand de bel eraf getrokken in enthousiasme. Kan gebeuren. Dus ik moest het doen met een stukje touw aan een paal. De finish die ik maandenlang voor me had gezien, ging precies niet zoals ik me had voorgesteld.
Maar het bevestigde voor mij wel één belangrijke waarheid die ik alvorens de start om 06:45, rillend van de kou aan de kant van de baai in Kopenhagen ook besefte.
De Ironman is de startlijn halen. Niet alleen de finish overkomen.
Iedereen die aan de start van een Ironman durft te verschijnen heeft al een enorme berg werk verzet waar de meesten van zullen zeggen: “Nou, nee, dank je.”
De vroege ochtenden. De investering in de spullen. Het ploeteren door taaie zwemsessies, lange fietstochten waar je reet van pijn doet en brick workouts waarbij je kuiten uit elkaar klappen. Het geregel van spullen opruimen, klaarleggen, wassen. Je voeding op orde hebben. Een slaapschema bewaken. Vrienden zien en partners de liefde geven die ze verdienen.
Een Ironman is veel. Een Ironman is mooi. Een Ironman verandert je al voor je ook maar één slag hebt geslagen in het koude water na het startschot.
Natuurlijk doet iedereen het om de finish te halen, in wat voor tijd dan ook. En ik ben blij dat bij zo’n evenement als Ironman écht iedereen gevierd wordt. Niet alleen de snelle profs, of de uiterst fitte age-groupers.
Maar het karakter, de wilskracht, en daarmee de Ironman als mens, wordt allang gekweekt in de weken, de maanden, de jaren voor we aan de startlijn het welbekende klappen doen.
Dus iedereen die traint voor de eerste Ironman: alleen al de startlijn halen is uitzonderlijk knap, de finish is de kers op de taart. Sta je met deze houding aan de startlijn, dan wordt de dag zelf een viering om van te genieten, in plaats van alleen een martelgang om te ondergaan.
Mocht je bezig zijn, of willen beginnen aan je triatlon avontuur en op zoek zijn naar begeleiding. Kijk dan vooral op mijn website!
